Column - leon

gastcolumn Leon Verdonschot

Brigitte Bardot

Tijdens mijn verhuizing van Amsterdam naar Maastricht, kwam ik er bij het inpakken van de verhuisdozen achter dat afstand doen van spullen niet mijn grootste kwaliteit is.

Lees verder 


Ik bewaar eigenlijk vrijwel alles. Dure spullen heb ik niet, het gaat vooral om boeken, cd’s, tijdschriften, knipsels en alle brieven en kaarten die ik ooit kreeg, inclusief zelfs verjaardagskaarten van mijn ome Henry, die nog te beroerd was om Hartelijk Gefeliciteerd uit te schrijven, en me dus “H.G. met je verjaardag” toewenste.

 

Voor mensen die veel bewaren (het schijnen vooral mannen te zijn) is de term ‘hoarder’ uitgevonden, maar toen ik daar ooit op googelde, kwam ik vooral filmpjes tegen van enorme schuren tot het dak volgestouwd met, ja, met wat eigenlijk? Met zooi. En vóór die berg rommel dan een man die uitlegde dat niets hiervan weg kon, onder geen beding. Met die mannen voelde ik weinig affiniteit, maar wellicht is dit een symptoom van hardnekkige zelfontkenning.

 

Wat ik bij mijn verhuizing onder meer tegenkwam, en wat me sterkte in mijn oordeel dat bewaren wel degelijk een deugd is, was een VHS-videoband met een oude televisiespecial van Brigitte Bardot over de bio-industrie. Ik zag die special toen ik zestien was, en vanaf die dag ben ik vegetariër. Tot die dag was ik een verklaard vleeseter, en ik was dan ook bang dat ik ooit motivatieproblemen zou krijgen, zeker toen ik ontdekte dat het kerstmenu bij Van der Valk in Urmond voor mij nu bestond uit twee kaassoufflés.

 

Inmiddels is de vegetarische keuken bijna dertig jaar verder, heeft zelfs het meest inspiratieloze studentenhapeetcafé minstens twee vegetarische gerechten op de kaart staan, en zie ik tot mijn vreugde dat de logische volgende stap (vegan) ook op steeds meer plekken wordt gezet.

 

Maar na het zien van die documentaire van Brigitte Bardot dacht ik: mocht het ooit wél lastig worden, dan kijk ik de film gewoon terug en weet ik weer waarom ik nooit meer vlees wil. Ik weet zeker hem nooit meer nodig te hebben, maar weet nu dus ook dat ik de film in dat ondenkbare geval opnieuw zou kunnen afspelen. Want ik heb nog een VHS-videorecorder. Ook bewaard.

Gastcolumn Leon Verdonschot

12/13
Loading ...